Ruiny zamku Bolczów

Zamek usytuowany był na skalistym, granitowym występie. Powstanie zamku datuje się na 1375 rok, kiedy to ród rycerski Bolczów zbudował tu warownię. W pierwszej połowie XV wieku zamek został zniszczony podczas walk mieszczan z husytami. Dopiero pod koniec XV wieku zamek został odbudowany i powiększony. Zamek został ponownie zniszczony i spalony doszczętnie przez powracających Szwedów w 1645 roku. Po tych wydarzeniach zamek już nigdy nie powrócił do swej świetności. Obecnie możemy obejrzeć malownicze ruiny zamku.

Zamek Grodno

Początki zamku sięgają czasów panowania Bolka II. Zamek kilkakrotnie zmieniał właścicieli i podobnie jak Chojnik, był w XV wieku siedzibą rycerzy-rozbójników. Później trafił w ręce możnego rodu rycerskiego, wywodzącego się z Łagowa. W XVI wieku surowe, kamienne izby zamieniono na eleganckie komnaty, pełne kunsztownych zdobień i wspaniałych sprzętów, z których część zachowała się do dziś. Obecnie mieści się tam Muzeum PTTK Zamek „Grodno” i jest udostępniony do zwiedzania dla turystów.

Ruiny Zamku Chojnik

Zamek został wzniesiony w latach 1353 – 1364 i był potężnym bastionem. Wysoka, okrągła wieża, której ruiny zachowały się do naszych czasów, była nie tylko doskonałym punktem obserwacyjnym, ale również dawała schronienie załodze zamku podczas oblężenia. Grube mury otaczające Chojnik stanowiły przedłużenie pionowych urwisk. W 1675 roku pożar spustoszył, niedostępną dotąd fortecę, a szkody były tak duże, że właściciele postanowili opuścić zamek. Do dziś jednak zachowały się fragmenty dawnej twierdzy. Na zamkowym dziedzińcu zachował się kamienny pręgierz.

Zamek Bolków

W połowie XIII wieku, na urwistym i skalistym wzgórzu, książę Bolesław Rogatka rozpoczął budowę wielkiej fortecy z wysoką wieżą, otoczonej kamiennym murem. Zamek ten, mimo iż jest usytuowany w trudno dostępnym miejscu, podczas wojen husyckich był kilkakrotnie zdobywany. Najcięższe boje toczyły się tu jednak podczas potopu szwedzkiego. Zamek był wielokrotnie przebudowywany. W 1703 roku zamek trafia w ręce cystersów, którzy go utrzymują aż do czasu kasaty zakonu w 1810 roku. Później zamek zaczął popadać w ruinę.

Zamek w Książu

Książ był jedną z wielu warowni znajdujących się na północnej stronie Sudetów. W pobliżu Książa znajdowało się jeszcze siedem zamków. Zamek został wybudowany przez Bolka I w latach 1288 – 1292. Zamek ten był najpotężniejszą piastowską twierdzą na dolnym Śląsku. Dostępu do zamku z trzech stron broniły skalne urwiska, a u ich stóp płynęła rzeka Pełcznica. Pierwotna siedziba była w stylu romańskim, lecz kolejni właściciele poczynili spore zmiany. W XVIII wieku Konrad Ernest Maksymilian Hohberg nadał zamkowi barokowy kształt. Wtedy powstała też znana do dziś Sala Maksymiliana. Obecnie w zamku znajduje się hotel i Muzeum Tkanin.

Panorama Racławicka

Panorama Racławicka pędzla Jana Styki i Wojciecha Kossaka powstała we Lwowie w latach 1893 – 1894. Ten ogromny obraz, mierzący 120 metrów na 15 metrów, przedstawia zwycięską dla Polaków bitwę z Rosjanami w 1794 roku, zwana Bitwą pod Racławicami. Jest to jedna z czterech XIX wiecznych panoram namalowanych przez Jana Stykę i Wojciech Kossaka i jedyna tego rodzaju panorama w całej Polsce. Po dokładnej renowacji można ją oglądać we wrocławskiej rotundzie, zbudowanej specjalnie do ekspozycji Panoramy Racławickiej.

Masyw Ślęży

Masyw Ślęży leży na Pogórzu Sudeckim i już od dawien dawna był miejscem kultu pogańskiego naszych przodków. Ma on 718 metrów wysokości i kształt rozległego stożka. Uważa się, że od Ślęży pochodzi nazwa Śląska. Są tu trzy rezerwaty: Góra Ślęża, Góra Radunia i Łąka Sulistrowicka. W pobliżu szczytu odkryto kultowy kamienny krąg. Kształt kręgu wskazuje na ścisły związek z kulturą celtycką. Jego twórcami byli najprawdopodobniej sami Celtowie lub ludność pozostająca tu pod ich wpływem. Wizerunki na kamieniach wskazują na kult solarny. W średniowieczu, na szczycie góry był gród warowny, po którym do dziś pozostał jedynie kamienny wał.

Parki krajobrazowe

Książański Park Krajobrazowy został utworzony 28 października 1981 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych najcenniejszych fragmentów Pogórza Wałbrzyskiego. Jednym z ciekawszych drzewostanów jest cis pospolity, gdzie rośnie 400 – letni cis „Bolko” mający prawie 3 m obwodu.

Park Krajobrazowy Chełmy został utworzony w 1992 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych, z unikalnymi w skali europejskiej reliktami działalności wulkanicznej – staropaleozoicznej, permskiej oraz trzeciorzędowej.

Park Krajobrazowy Dolina Baryczy został utworzony 3 czerwca 1996 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych trzech siedlisk: stawy rybne, podmokłe łąki i lasy. Park jest Europejską Ostoją Ptaków. Obszar Parku objęty jest konwencją ochrony środowisk wodnych z Ramsar.

Park Krajobrazowy Dolina Bystrzycy został utworzony w 1998 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych doliny Bystrzycy. Przez środek parku przepływa rzeka Bystrzyca. Na terenie parku znajduje się sztuczny zbiornik retencyjny Jezioro Mietkowskie.

Park Krajobrazowy Dolina Jezierzycy został utworzony 12 sierpnia 1994 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych, wliczając w to florę i faunę. Na terenie parku znajduje się Rezerwat Uroczysko Wrzosy mający na celu ochronę zagrożonych gatunków flory i fauny.

Park Krajobrazowy Doliny Bobru został utworzony 16 listopada 1989 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych, krajobrazowych, kulturowych i artystycznych tego obszaru. Najcenniejsze zabytki gotyckie jakie tu pozostały to: założenie zamkowe na Górze Zamkowej koło Wlenia oraz rycerska wieża mieszkalna w Siedlęcinie. Charakterystyczne dla krajobrazu kulturowego są kamienne krzyże pokutne pochodzące głównie z XIV – XVI wieku.

Park Krajobrazowy Gór Sowich został utworzony w 1991 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych Masywu Wielkiej Sowy wraz z Kalenicą i Przełęczą Jugowską. Tutejszy typ górskiego krajobrazu, charakteryzujący się dużą koncentracją różnych kontrastowych form na małej powierzchni, w takiej skali nie występuje nigdzie w kraju.

Park Krajobrazowy Sudetów Wałbrzyskich został utworzony w 1998 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych permskich wulkanitów i ich tufów oraz piaskowców, zlepieńców, mułowców i łupków ilastych czerwonego spągowca.

Przemkowski Park Krajobrazowy
został utworzony w 1997 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych czterech mezoregionów: Równiny Szprotawskiej, Wysoczyzny Lubińskiej (Wzgórza Chocianowskie), Borów Dolnośląskich (Równina Nadbobrzańska) i Równiny Legnickiej (Dolina Czarnej Wody).

Rudawski Park Krajobrazowy został utworzony 16 listopada 1989 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych naturalnych górskich i rzecznych geokompleksów przyrodniczych, m.in. określone w 2010 roku rezerwatem przyrody Trzcińskie Mokradła.

Ślężański Park Krajobrazowy
został utworzony w 1988 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych środowiska Masywu Ślęży, jego wartości kulturowych i historycznych. W parku lasy zajmują ok. 5500 ha, w otulinie przeważają pola uprawne.

Śnieżnicki Park Krajobrazowy został utworzony w 1981 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych. W parku zachowały się partie naturalnej Puszczy Sudeckiej z udziałem: buka, wiązu, modrzewia i grabu. W obrębie parku znajduje się pięć rezerwatów przyrody.

Park Narodowy Gór Stołowych

Park Narodowy Gór Stołowych utworzony został 16 września 1993 roku. Park leży na terenie Sudetów Środkowych, przy granicy polsko-czeskiej. Powierzchnia parku wynosi 6340 hektarów i obejmuje wierzchowinowe i centralne partie Gór Stołowych oraz północno-zachodnią część Wzgórz Lewińskich.

Na krajobraz Parku Narodowego Gór Stołowych składają się rozległe płaszczyzny zrównań i wznoszące się nad nimi urwiste ściany. Charakterystyczna jest tu budowa geologiczna, gdzie jest duże nagromadzenie rozmaitych form erozji piaskowców, tworzących głębokie szczeliny, bloki skalne i pojedyncze skałki o nietypowych kształtach.

Lasy zajmują tu 89 % powierzchni parku i są to przede wszystkim nasadzone przez ludzi świerki, które kiepsko się przystosowały do panujących tu warunków. Na terenie dolnego regla, w trudno dostępnych miejscach, takich jak bagna i torfowiska, zachowały się lasy liściaste. Głównymi reprezentantami lasu liściastego są: buczyny sudeckie, buczyny „kwaśne” i jaworzyna.

Ponadto spotykamy tu liczne gatunki mchów, jest ich tu ponad 270 gatunków, około 60 gatunków chronionych porostów i wątrobowców.

Świat zwierząt w parku Narodowym Gór Stołowych reprezentują przede wszystkim: jelenie, dziki, sarny, lisy i wiewiórki. Spotkać można tu również: borsuki, kuny leśne, tchórze, łasice i gronostaje. W parku można spotkać również ponad 200 gatunków ptaków. A najciekawszym z nich są: jarząbek, słonka, bocian czarny i trzemielojad. W parku, ze względu na wysokość gór, nie występują gatunki wysokogórskie.

W 2002 roku przy dyrekcji Parku Narodowego Gór Stołowych zostało otwarte Muzeum Żaby. Eksponaty sprowadzane są z całego świata.

Karkonoski Park Narodowy

Karkonoski Park Narodowy powstał 16 stycznia 1959 roku. Na terenie obecnego parku już w 1933 roku utworzono pierwsze rezerwaty: Śnieżne Kotły, Czarny Kocioł, Kocioł Łomnicki, Kocioł Małego Stawy i Kocioł Wielkiego Stawu.. Obecnie park zajmuje powierzchnię 5580 hektarów. Wokół parku utworzona jest jego otulina o powierzchni 11266 hektarów. Park leży na Głównym Grzbiecie Karkonoszy, od zachodnich zboczy Mumlawskiego Wierchu na zachodzie po Przełęcz Okraj na wschodzie. W skład parku wchodzą również dwie enklawy: Góra Chojnik i Wodospad Szklarki.

Największą część parku zajmują lasy, objęte głównie ochroną częściową. Tereny powyżej granicy lasów czyli piętro alpejskie i subalpejskie objęto ochroną ścisłą.

Szata roślinna Karkonoskiego Parku Narodowego jest bardzo bogata i zróżnicowana. Na stosunkowo niewielkim obszarze spotkać tu można roślinność z różnych krain geograficznych, w tym relikty polodowcowe. Znajdziemy tu również rośliny nie występujące nigdzie indziej na świecie, tak zwane rośliny endemiczne: skalnica bazaltowa czy dzwonek karkonoski.

Fauna na terenie parku jest również mocno rozwinięta. Żyje tu około 40 gatunków ssaków, 16 gatunków nietoperzy i około 90 gatunków ptaków.

Ponadto objęte ochroną są tu: torfowiska wysokie, zarośla kosówki, kotły polodowcowe i zbiorowiska traworośli i ziołorośli.

W 1993 roku Karkonoski Park Narodowy został wpisany na Listę Rezerwatów Biosfery UNESCO.

« Poprzednia stronaNastępna strona »