Wrocławskie ZOO

ZOO zostało otwarte 10 lipca 1865 roku. W 1880 roku Ogród Zoologiczny rozbudował się i już wtedy był jednym z bardziej znanych na świecie. Jednak w 1921 roku ZOO zostaje zamknięte po kryzysie lat powojennych. Ogród zoologiczny ponownie został otwarty w 1927 roku i działał do maja 1945 roku, kiedy to został zniszczony. Ogród został ponownie otwarty 18 lipca 1948 roku i do dziś możemy go zwiedzać. Obejrzymy tu około 4500 zwierząt, reprezentowanych przez ponad 800 gatunków, w tym liczne gatunki zagrożone wyginięciem.

Ostrów Tumski we Wrocławiu

Ostrów Tumski był kiedyś, jak sama nazwa wskazuje, wyspą na Odrze. Dzisiaj jest to jedno wielkie muzeum. Nad wszystkimi budowlami góruje gotycki katedralny kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela, który pod posadzką kryje pozostałości romańskiej krypty z XII wieku. Wewnątrz znajduje się XIV-wieczna kaplica Mariacka oraz barokowe kaplice kopułowe. Na niewielkiej wyspie znajduje się jeszcze wiele zabytkowych kościołów: kościół św. Idziego z XIII wieku czy kościół św. Krzyża i św. Bartłomieja z 1288 roku. Ponadto warto t zobaczyć: pomnik św. Jana Nepomucena, ulicę Kanonią i Katedralną, Bramę Kluszczaną czy Most Tumski.

Wrocławski Ogród Botaniczny

Wrocławski Ogród Botaniczny został utworzony w 1811 roku. W ogrodzie znajdziemy nadzwyczaj ciekawe okazy roślin pochodzących z ciepłych stref klimatycznych. Ogród podzielony jest na działy takie jak: dział roślin dekoracyjnych, dział systematyki roślin, dział dydaktyczny, czy dział roślin wodnych i błotnych. Ponadto do Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego należy Arboretum w Wojsławicach. Wojsławice – Arboretum zajmuje około 70 hektarów, gdzie spotkać można około 1500 gatunków drzew i 470 gatunków rododendronów.

Panorama Racławicka

Panorama Racławicka pędzla Jana Styki i Wojciecha Kossaka powstała we Lwowie w latach 1893 – 1894. Ten ogromny obraz, mierzący 120 metrów na 15 metrów, przedstawia zwycięską dla Polaków bitwę z Rosjanami w 1794 roku, zwana Bitwą pod Racławicami. Jest to jedna z czterech XIX wiecznych panoram namalowanych przez Jana Stykę i Wojciech Kossaka i jedyna tego rodzaju panorama w całej Polsce. Po dokładnej renowacji można ją oglądać we wrocławskiej rotundzie, zbudowanej specjalnie do ekspozycji Panoramy Racławickiej.

Historia

Odkrycia archeologiczne wskazują na to, że na tych terenach pierwsze plemiona koczownicze istniały tu już w mezolicie czyli około 4000 lat przed naszą erą.

Pod koniec X wieku, za panowania Mieszka I, Śląsk znalazł się w granicach państwa polskich Piastów. Tereny Śląska zamieszkiwały wówczas różne plemiona, m.in. Ślążanie wokół Góry Ślęży, Opolanie w okolicach Opola, Morawianie w okolicach Raciborza, Dziadoszanie w okolicach Głogowa, czy Bobrzanie nad środkowym Bobrem. Najstarsze miasta śląskie powstawały nad Odrą, a stolicą regionu stał się Wrocław, być może założony już na początku X wieku przez księcia czeskiego Wratysława I. W 1000 roku we Wrocławiu utworzono biskupstwo. Do ważniejszych miast śląskich należało również Opole, Racibórz, Głogów, a także Legnica, Złotoryja, i in.

Naturalne bogactwa, rozwinięte ośrodki miejskie oraz dogodne położenie Śląska na bursztynowym szlaku handlowym sprzyjały częstym najazdom zbrojnym państw sąsiedzkich.

W 1138 roku, po śmierci Bolesława Krzywoustego, ziemie polskie zostały podzielone na dzielnice, między synów Krzywoustego. Śląsk ze stolicą we Wrocławiu otrzymał najstarszy syn – Władysław II Wygnaniec, który zarządzał również dzielnicą senioralną. Kiedy w 1146 roku Władysław został wygnany z kraju przez swych przyrodnich braci, Księstwo Śląskie przejął młodszy brat Wygnańca – Bolesław Kędzierzawy. Synowie Władysława Wygnańca – Bolesław I Wysoki i Mieszko Plątonogi powrócili do kraju dopiero w 1163 roku. Władzę nad Śląskiem przejął wówczas Bolesław Wysoki.

W 1172 roku księstwo Śląskie zostało podzielone między Bolesława Wysokiego, jego brata Mieszka Plątonogiego oraz jego syna Jarosława. Mieszko Plątonogi otrzymał wschodni kraniec księstwa z Raciborzem i Cieszynem, Jarosław – część środkową z Opolem, natomiast pozostałe ziemie Księstwa Śląskiego z Wrocławiem pozostały pod panowaniem Bolesława Wysokiego. Śląsk Opolski, Raciborski i Cieszyński zaczął być nazywany Górnym Śląskiem, natomiast ziemie w dolinie środkowej Odry – Dolnym Śląskiem. Granica między Górnym i Dolnym Śląskiem przebiegała wzdłuż niezasiedlonej Przesieki Śląskiej.

Z czasem Dolny Śląsk zaczął się dzielić na coraz mniejsze księstwa. Powstawały nowe ośrodki władzy, prężnie rozwijały się nowe miasta, a region rozwijał się bardzo szybko.

Dolny Śląsk Piastowski, graniczący z ziemiami czeskimi i niemieckimi często przechodził pod panowanie czeskie, niemieckie, austriackie, a nawet węgierskie.

Pomiędzy XIII a XVII wiekiem granice państw środkowo i wschodnioeuropejskich, położonych na północ od Karpat i Alp zmieniały się w wyniku koligacji, podbojów lub zawieranych pokojów. Granice przesunęły się na wschód, a fale osadników tu przybyłych niosły nowy język, kulturę, religie i styl życia.

W XVI wieku Dolny Śląsk wraz z Wrocławiem leżał w centrum nowoczesnego świata. Wrocław od 1474 roku był członkiem Hanzy – międzynarodowego sojuszu 130 miast kupieckich Europy. Nastąpił ogromny rozwój regionu. Budownictwo było bogate, podejmowano śmiałe projekty inżynieryjne, jak zmiana biegu koryta Odry. Jednak to nie trwało wiecznie.

W 1618 roku na terenie Czech wybuchła wojna religijna, która dotarła i na ziemie Dolnego Ślaska. Wojna Trzydziestoletnia (1618 – 1648) spowodowała ogromne zniszczenia, a znaczna część miast jeszcze przez wiele lat nie potrafiła się podnieść z upadku.

Za czasów panowania austriackich Habsburgów rozwinęła się oświata. W 1702 roku Leopold I wydał przywilej zezwalający na budowę Kolegium Jezuickiego, które było początkiem Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1708 roku w Legnicy utworzono Akademię Rycerską, która miała opinię dobrej szkoły średniej.

Habsburgowie na Dolnym Śląsku panowali do 1742 roku, kiedy to pruscy Hohenzollernowie zdobyli te tereny i przyłączyli do terytorium Prus. Hohenzollernowie prowadzili politykę militarną i właśnie im Dolny Śląsk zawdzięcza Twierdzę Srebrnogórską oraz przebudowę austriackiej Twierdzy Kłodzkiej.

Dopiero po przegranej wojnie z Francją nastąpiły zmiany w gospodarce. W wyniku reform w 1808 roku wprowadzono nową ordynację miejską, gdzie wszystkie miasta miały jeden ustrój samorządowy. Nastał czas rozwoju dla regionu, rozwinęło się górnictwo węglowe, powstały zakłady papiernicze, cegielnie, huty żelaza i szkła. Również rolnictwo w tym okresie poszło do przodu. W 1802 roku w Wołowie powstała pierwsza na świecie cukrownia przetwarzająca buraki cukrowe.

W pierwszej połowie XIX wieku na Dolnym Śląsku produkowano już silniki parowe, maszyny tkackie i lokomotywy. W latach czterdziestych XIX wieku dokonano ogromnej rozbudowy kolei, zainwestowano w drogi i transport wodny. Po 1871 roku, kiedy to Prusy pokonały Francję, region wzbogacił się, a to za sprawą reperacji wojennych, jakie Francja musiała wypłacać. Powstały linie produkcyjne, tramwaje i gazownie miejskie.

Działania wojenne z lat 1914 – 1918 ominęły Dolny Śląsk. Jednak podczas II wojny światowej Armia Czerwona przeszła przez te tereny niszcząc twierdze i zdobywając miasta. Zniszczenia były ogromne. Znaczne obszary regionu nigdy nie dźwignęły się z ówczesnego upadku.

Ludność niemiecka, z obawy przed nadchodzącą Armią Czerwoną, uciekła w głąb Niemiec.

Po wojnie Dolny Śląsk powrócił w granice Polski, a opustoszałe tereny zostały zasiedlone przez polskich osadników ze wschodnich rubieży kraju, którzy zaczęli napływać na Dolny Śląsk już w 1945 roku.

Dziś Dolny Śląsk zachwyca ogromem zabytków i różnorodnością terenów zielonych.

Wrocław

Wrocław leży w Pradolinie Wrocławskiej, nad Odrą i czterema jej dopływami. Wrocław, który bywa zwany Wenecją Północy, jest jednym ze starszych miast polskich.

We wczesnym średniowieczu Wrocław leżał na terytorium plemienia Ślężan. W X wieku wszedł w skład tworzącego się państwa polskiego, a w 1000 roku stał się siedzibą biskupstwa. Prawa miejskie Wrocław otrzymał w 1242 roku.

Dzisiejszy Wrocław to centrum gospodarczo-usługowe południowo-zachodniej Polski. Rozwinął się tu przemysł spożywczy, poligraficzny, maszynowy i ciężki. We Wrocławiu funkcjonuje kilkanaście wyższych uczelni. W mieście nie brakuje licznych galerii sztuki i muzeów. Co rok odbywa się tu wiele imprez kulturalnych, głównie festiwali, zarówno teatralnych, jak i muzycznych.

Ponadto Wrocław może się poszczycić przepiękną architekturą, pomimo ogromnych zniszczeń wojennych. Warto zobaczyć tu gotycki ratusz na rynku, gotyckie kościoły takie jak: archikatedra św. Jana Chrzciciela na Ostrowie Tumskim, bazylikę św. Elżbiety, czy też katedrę Kościoła Polskokatolickiego św. Magdaleny. Ponadto warto zwrócić uwagę na zespół barokowych budynków Uniwersytetu Wrocławskiego i neogotycki budynek dworca Głównego. Niekwestionowaną atrakcją jest także, położona w Parku Szczytnickim, wystawienniczo-widowiskowo-sportowa Hala Stulecia, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. We Wrocławiu w najmniej oczekiwanych miejscach można spotkać krasnale, których cały czas przybywa.

O regionie

Województwo Dolnośląskie leży na południowym zachodzie kraju, w dolinie środkowej Odry, u podnóża Gór Sudeckich. Swym obszarem obejmuje również polską część Sudetów. Jest to region zróżnicowany geomorfologicznie; na północy rozciąga się morenowy Wał Trzebnicki, w środkowej części Nizina Śląska i Pogórze Sudeckie, a na południu Sudety. Dolny Śląsk graniczy z Niemcami i Czechami, jak również z województwem Lubuskim, Opolskim i Wielkopolskim.

To właśnie tu, na Pogórzu Kaczawskim, znajduje się kraina wygasłych wulkanów, jedyna w naszym kraju. To właśnie na Dolnym Śląsku znajdują się dwa Kościoły Pokoju – w Jaworze i w Świdnicy, które są wpisane na Listę Światowego dziedzictwa UNESCO. To właśnie tu we Wrocławiu obejrzymy Panoramę Racławicką oraz Halę Stulecia.

To właśnie tu, w Bolesławcu wytwarza się znane na całą Europę buncloki. W Kliczkowie jest jeden z dwóch w Polsce cmentarzy koni, na którym do dziś zachowały się dwa nagrobki. To właśnie na Dolnym Śląsku, we Wrocławiu jest najpiękniejszy ogród botaniczny oraz Park Szczytnicki z przepięknym ogrodem japońskim.

Głównymi gałęziami przemysłu w województwie Dolnośląskim jest przemysł wydobywczy i przemysł hutniczy. Surowce pozyskiwane z tych terenów to przede wszystkim miedź. Złoża miedzi zalegające między Lubinem a Głogowcem należą do najzasobniejszych w Europie. Ponadto wydobywa się tu węgiel brunatny w Bogatyni (Turoszowie). Węgiel kamienny wydobywany był w Wałbrzychu i Nowej Rudzie. Poza tym występują tu metale kolorowe i szlachetne, jak ołów, cynk, kobalt, srebro, czy złoto. Kopalnie rud metali kolorowych zamknięto w XIX wieku, z powodu małej opłacalności wydobycia.

Na Dolnym Śląsku wydobywa się piryt, baryt, a także gipsy, anhydryty, granit, piaskowce, porfiry, melafiry, wapienie, marmury, bazalty, czy glinki kaolinowe. W połowie XX wieku wydobywano również uran w Kowarach i w Kletnie.

W Sudetach w wielu miejscach, zwłaszcza w kamieniołomach, można natrafić na kamienie szlachetne i półszlachetne. Występują tu agaty, chryzopazy, fluoryty, granaty, ametysty, kryształy górskie, opale, topazy, turkusy, turmaliny, a sporadycznie również szmaragdy.

Rolnictwo na terenie Dolnego Śląska odgrywa spore znaczenie, 58,3% ogólnej powierzchni województwa zajmują użytki rolne. Uprawia się tutaj głównie pszenicę, rzepak, buraki cukrowe, ziemniaki i warzywa.