Karkonoski Park Narodowy

Karkonoski Park Narodowy powstał 16 stycznia 1959 roku. Na terenie obecnego parku już w 1933 roku utworzono pierwsze rezerwaty: Śnieżne Kotły, Czarny Kocioł, Kocioł Łomnicki, Kocioł Małego Stawy i Kocioł Wielkiego Stawu.. Obecnie park zajmuje powierzchnię 5580 hektarów. Wokół parku utworzona jest jego otulina o powierzchni 11266 hektarów. Park leży na Głównym Grzbiecie Karkonoszy, od zachodnich zboczy Mumlawskiego Wierchu na zachodzie po Przełęcz Okraj na wschodzie. W skład parku wchodzą również dwie enklawy: Góra Chojnik i Wodospad Szklarki.

Największą część parku zajmują lasy, objęte głównie ochroną częściową. Tereny powyżej granicy lasów czyli piętro alpejskie i subalpejskie objęto ochroną ścisłą.

Szata roślinna Karkonoskiego Parku Narodowego jest bardzo bogata i zróżnicowana. Na stosunkowo niewielkim obszarze spotkać tu można roślinność z różnych krain geograficznych, w tym relikty polodowcowe. Znajdziemy tu również rośliny nie występujące nigdzie indziej na świecie, tak zwane rośliny endemiczne: skalnica bazaltowa czy dzwonek karkonoski.

Fauna na terenie parku jest również mocno rozwinięta. Żyje tu około 40 gatunków ssaków, 16 gatunków nietoperzy i około 90 gatunków ptaków.

Ponadto objęte ochroną są tu: torfowiska wysokie, zarośla kosówki, kotły polodowcowe i zbiorowiska traworośli i ziołorośli.

W 1993 roku Karkonoski Park Narodowy został wpisany na Listę Rezerwatów Biosfery UNESCO.